Σαν σήμερα γεννήθηκε ο αναρχικός Biófilo Panclasta

Σαν σήμερα, 26 οκτωβρίου του 1879, γεννήθηκε ο Κολομβιανός συγγραφέας, ποιητής, αναρχο-ατομικιστής και προπαγανδιστής, Biófilo Panclasta (Vicente Rojas Lizcano)

10734218_381143115378374_3243265004963769037_n
Biófilo Panclasta, 1940

Το ψευδώνυμό του (Biófilo Panclasta), μπορεί να μεταφραστεί ως «ο εραστής της ζωής, ο εχθρός όλων». Υπήρξε ένας γόνιμος προπαγανδιστής των Στιρνερικών και Νιτσεϊκών απόψεων, επισκέφθηκε περισσότερες από πενήντα χώρες – εκδιώχθηκε από πολλές, φυλακίστηκε σε άλλες – μεταφέροντας το μήνυμα της αναρχίας, συμμετέχοντας σε διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες εργαζομένων και συναντώντας ομοίους του όπως τους Κραπότκιν, Ραβασόλ, Λένιν και Μαξίμ Γκόρκι.

970623_381143172045035_3708813726067508170_n
Στις φυλακές της Βαλένθια το 1929

Ήταν συγγραφέας πολυάριθμων άρθρων, τα οποία δημοσιεύθηκαν στον παγκόσμιο τύπο, μιας σειράς απομνημονευμάτων με αφορμή τα πολλά χρόνια που πέρασε στη φυλακή, μαζί με τα: «Οι φυλακές μου, το πεπρωμένο μου και η ζωή μου, 1929», «Επτά χρόνια θαμμένος ζωντανός σε ένα από τα μπουντρούμια του Gomezuela: μια οδυνηρή ιστορία κάποιου που αναστήθηκε, 1932», και μιας σειράς από γράμματα με την μορφή πεζής ποίησης.

Αστυνομικό Τμήμα Barranquilla, 19 Απριλίου, 1910.

Η συμπάθειά σας που τόσο όμορφα μου την εκφράσατε έχει έρθει για να παρηγορήσει το πνεύμα μου, την θλιβερή μοναξιά του κρατουμένου. Αλλά, δεν ήταν η μοναξιά των πραγμάτων, που τον βύθισαν στον μακρύ και νοσταλγικό λογισμό του. Ήταν η μοναξιά της σκέψης.

Πιστεύοντας πως είσαι υπερασπιστής χωρίς να υπάρχει κανένας να υπερασπιστείς. Ένας απελευθερωτής χωρίς να απελευθερώσει. Ένας εγκάρδιος άνθρωπος μεταξύ άκαρδων όντων. Να αισθάνεται μόνος είναι να αισθάνεσαι άχρηστος. Ως εκ τούτου,
 η επιστολή σας με υπερβαίνει, με ένα πολύ ανώτερο τρόπο, με αυτό της είδος της αδελφικής παρηγοριάς που συνήθως μοιράζονται σε καιρούς δυστυχίας.

Η δυστυχία μου έχει κάτι από μεγαλείο. Δεν είμαι εγώ αυτός που υποφέρει·  είναι η ζώσα και δυστυχής ανθρωπότητα που υποφέρει, που ζωγραφίζει στον αισθητό καμβά της ψυχής μου όλα τα δεινά της ακατανόητης δυστυχίας της. Δεν είμαι μόνος μου φυλακισμένος.

Αν είμαι φοβισμένος, είναι επειδή ξέρουν ότι ο λόγος μου, σαν το θαυματουργό φάρμακο του γιατρού της ψυχής, μπορεί να αφαιρέσει από τα μάτια των προκατειλημμένων το πέπλο που τους κρατά στη γη των «σκοτεινών βαρβάρων». Το να διώκεσαι σημαίνει να φοβάσαι. Και εγώ που δεν μπορώ να διδάξω τίποτα και να κηρύξω τίποτα, είμαι φοβισμένος όπως η «πυγολαμπίδα που προσπαθεί να ξεφύγει από το φως, κουβαλώντας το φως, φωτίζω τις ίδιες σκιές που αναζητώ.

Για μένα, η φυλακή δεν μπορεί να υπάρξει. Όπως όλες οι τυραννίες, βρίσκονται μόνο στις καρδιές των δούλων. Θεωρώ τους φύλακες μου όντα με προϊστορική φύση. Και τους περιφρονώ. Είναι υπερβολικά ανθρώπινοι! Δεν είμαι συνηθισμένος να κάνω κάποια αιλουροειδή τρελή λογική, και αφήνω την απόδειξη της στην αυτοκρατορία της δύναμης· η δύναμη είναι η λογική των θηρίων. Ως εκ τούτου, ακόμη και πίσω από τους τοίχους εγώ πιστεύω, και είμαι, Ελεύθερος. Ελεύθερος, ελεύθερος όπως η σκέψη μου, ούτε απεριόριστη ούτε απρόσιτη. Και όσο αυτή η σκέψη είναι η γλώσσα της ψυχής μας, στέλνω από εδώ, σε εσάς, σε εκείνο το μέρος, όλο τον ψυχικό πλούτο των προκλημένων συναισθημάτων μου ως αφιέρωση αμοιβαιότητας στο βωμό της αγάπης που ο θεός της Αρμονίας έχει ανεγερθεί.

Αγωνιζόμαστε, αλλά αγωνιζόμαστε σαν τον Προμηθέα, για να είμαστε η αρχή … αγωνιζόμαστε ενάντια στο θάνατο, στον Χριστιανισμό της ζωής. Αφήστε μας να ζήσουμε. Για την ζωή και μαζί με αυτήν. Για την τέχνη και την ελευθερία. Είναι ένα μονοπάτι. Αφήστε να ζήσουμε για τους εαυτούς μας. Και αφήστε μας να ενωθούμε, ναι, να ενωθούμε ενάντια σε καθετί αδύναμο, καθετί μικρό, καθετί χυδαίο.

Το να είσαι Χριστιανός σημαίνει να είσαι ηττημένος. Αφήστε μας να είμαστε biófilos (εραστές της ζωής). Αφήστε μας να είμαστε δυνατοί. Όπως το κρύσταλλο. Φως και σκληρότητα, σκληρότητα και φως. Και μπορεί και οι άλλοι να μάθουν. Χωρίς τη διδασκαλία μας. Με το να είσαι δάσκαλος σημαίνει να είσαι τύραννος. Αφήστε την σκέψη έξω, όπως το κρέας. Να μην έχουμε καθήκοντα. Αφήστε τα αυτά στους ηθικολόγους.

Είμαστε μόνοι, ανάμεσα σε αυτούς που πορεύονται μόνοι τους, αφήστε τον καθένα στο δικό του μονοπάτι· προσωπικά· εντείνοντας την ζωή, αυξάνοντας την ευχαρίστηση, νιώθοντας την ύπαρξη … Ζώντας.

Για τον άνθρωπο δεν είναι γέννηση, αλλά η ζωή. Και το να ζεις δεν σημαίνει να υποφέρεις. Επειδή η ζωή είναι όμορφη! Μπορεί να είναι όμορφη! Αφήστε μας να την κάνουμε όμορφη! Να είστε εραστές της ζωής! Αφήστε μας να είμαστε τέτοιοι! Χαιρετίσματα!

Biófilo Panclasta.

[Δημοσιεύθηκε ως «Carcelarias» (Φυλακές) από τους συντάκτες του «Biófilo Panclasta, el eterno prisionero» (Biófilo Panclasta, ένας αιώνια φυλακισμένος, 1992)]


Πληκτρολογήστε το e-mail σας για να λαμβάνετε ειδοποιήσεις στο e-mail σας για κάθε νέα μου δημοσίευση.

Δημοσιεύθηκε από

Αδέσποτος

★Προσοχή Δαγκώνει...

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s