Τo περιστατικό στην Casas Viejas – Ένα απεχθές περιστατικό στην ιστορία της Δεύτερης Ισπανικής Δημοκρατίας και του αναρχικού κινήματος

 

12439488_562368230589194_5822534171994655117_n
Φωτογραφία απο την Casas Viejas το 1933

Την νύχτα της 10ης Ιανουαρίου και τις πρώτες πρωινές ώρες της 11ης Ιανουαρίου, μια ομάδα απο εργαζόμενους αγρότες μέλη της CNT, συγκεντρώνονται στη Ateneo Libertario στην Casas Viejas,μια πόλη περίπου 2000 κατοίκων, και μη γνωρίζοντας ότι είχαν απομονωθεί και ότι η εξέγερση είχε αποτύχει σε άλλες κοντινές τοποθεσίες, ξεκινήσαν μια εξέγερση κατά τη διάρκεια του Ιανουαρίου του 1933 . Έκοψαν τα τηλεφωνικά καλώδια , άνοιξαν χαρακώματα για να εμποδίζουν την κυκλοφορία των οχημάτων και έστησαν σημεία ελέγχου σε διασταυρώσεις και δρόμου και στην πόλη. Μετά από ταραχές στην επαρχία του Κάντιθ που  οργανώθηκαν από αναρχικούς, η κυβέρνηση αποφασίζει να στείλει μια Πολιτοφυλακή κατω απο τις οδηγίες του Λοχαγού Manuel Rojas Feijespán.

 

12507486_562739377218746_6182069481922853430_n
Μaria Silva Cruz
12410565_562739297218754_6303496772415528518_n
Manuela Lago Estutillo

Στη Casas Viejas ανακυρήχθηκε ο ελευθεριακός κομμουνισμός και η κοινοκτημοσύνη της γης, τα αρχεία της πόλης και οι τίτλοι διοκτησίας πετάχτηκαν στις φλόγες και τα τρόφιμα των καταστημάτων διανεμήθηκαν. Νωρίς το πρωί η María Silva Cruz γνωστή και ως «Η Ελευθεριακή» και η φίλη της Manuela Lago Estudillo [μερικές φορές λανθασμένα αποκαλείται Manuela Lago y Gallinito αυτό φαίνεται να προέρχονται από μια λανθασμένη μετάφραση κείμενου, και ότι ο Gallinito ήταν πραγματικά ο Antonio Cabaña Salvador, ο οποίος ήταν στην αναρχική ομάδα Amor y Armonía (αγάπη και Αρμονία) που η Μαρία και η Μανουέλα ήταν μέλη της], και οι δύο αναρχικές αγωνίιστριες, παρελαύνουν μέσα στο χωριό με κόκκινες και μαύρες σημαίες.

Ο δήμαρχος της πόλης είχε καθερεθεί και, οπλισμένοι με κυνηγετικά όπλα και Περίεργα όπλα , οι αντάρτες περικυκλώνουν την πολιτοφυλακή, και οι τρεις πολιτοφύλακες και ένας λοχίας καλούνται να παραδοθούν. Όταν αρνήθηκαν, ξεκίνησε μια ανταλλαγή πυροβολισμών και ο λοχίας και ένας από τους φρουρούς τραυματίστηκαν σοβαρά. Στις 2:00μμ, μια ομάδα απο δώδεκα πολιτοφύλακες υπο τηνδιοίκηση του λοχία Anarte φτάνει στο Casas Viejas, ελευθερώσε τους συναδέλφους τους, οι οποίοι είχαν μείνει πίσω στους στρατώνες και κατέλαβαν το χωριό. Τρεις ώρες μετά από αυτό, φτάσουν οι ενισχύσεις αστυνομικών υπό τη διοίκηση του Αντιστράτηγου Gregorio Fernández Artal με 4 πολιτοφύλακες και 12 φρουρούς.

8494_563119290514088_665445759739012159_n
Oι φρουροί έξω απο το σπίτι του Εξαδάχτυλου

Αμέσως, συνέλαβαν τους δήθεν υπεύθυνους για την επίθεση στον στρατό των πολιτοφυλάκων, δύο εκ των οποίων, μετά τα βασανιστήρια κατέδειξαν τους δύο γιους και τον γαμπρό του Francisco Cruz Gutierrez, με το παρατσούκλι Seisdedos (εξαδάχτυλος), ένα εβδομιντάχρονο καρβουνά  μέλος της CNT, που είχαν βρει καταφύγιο στο σπίτι του, σε μια καλύβα απο λάσπη και πέτρα καλύβα, μαζί με την οικογένειά του. Στην προσπάθεια να σπάσει την πόρτα στο σπίτι του εξαδάχτυλου, ένας φύλακας δέχτηκε πυροβολησμό και σκοτώθηκε στο κατώφλι και ένας άλλος τραυματίσθηκε σοβαρά. Μια αποτυχημένη προσπάθεια να εισβάλουν στην καλύβα γίνεται στις δέκα εκείνο το βράδυ. Κάποια στιγμή μετά τα μεσάνυχτα, ο νεοαφιχθέντας Λοχαγός Manuel Rojas Feijespán διέταξε τους άνδρες του να ανοίξουν την καλύβα με τα τουφέκια τους και τα πολυβόλα και αργότερα έδωσε την εντολή να  την κάψουν , σκοτώνοντας όλους, μαζί και ένα κάτοικο.

 

12512539_563119350514082_697440236421737127_n
Ορισμένα απο τα καμένα σώματα εξω απο το σπίτι του Εξαδάχτυλου.

 Ο λοχαγός Rojas διατάζει τους άντρες του να ανοίξουν την παράγκα της οικογένειας Cruz Gutierrez με τα τουφέκια τους και πολυβόλα και αργότερα δίνει την εντολή για να πυρποληθεί. Δύο από τους ενοίκους, ένας άνδρας και μια γυναίκα, καθώς έτρεχαν έξω για να ξεφύγουν από τις φλόγες. Έξι άνθρωποι κάηκαν μέσα στην καλύβα: Ο Francisco Cruz Gutierrez aka Seisdedos (Εξαδάχτυλος), ένας εβδομηντάχρονος εργάτης σε παλιά εταιρεία κατασκευής κάρβουνου και μέλος της CNT, οι δύο γιοι του, Perico Jiménez γνωστός Pedro (36 ετών) και Francisco ‘Paco’ Cruz Jiménez (43), Josefa Franco Moya 41 χρονών κόρη του Εξαδάχτυλου, τα παιδιά της Francisco (18) και Manuel García (σχεδόν 13 χρονών), Jerónimo Silva González γνωστός και ως «Zorrito» (38, στη CNT ταμίας), και η Manuela Lago Estudillo (17 ετών), φίλη και σύντροφος της Maria Silva Cruz’s από την αναρχική νεολαία  Amor y Aarmonía. Η María Silva, Εγγονή του εξαδάχτυλου που ήταν γνωστή ως » η ελευθεριακή» , και ένας νεαρός ξάδελφος της ήταν οι μόνοι επιζώντες από τον πυρκαγιά.

10561816_563126687180015_3221346711575884175_n
Οι μάρτυρες της Casas Viejas

 

940865_563119270514090_7499626497266362332_n
Οι δολοφονημένοι χωρικοί

Γύρω στις 04:00 ο Rojas διατάζει τρεις φρουρές  να καθαρίσουν το χωριό και να συλλάβουν όλους τους ηγέτες μαχητές, λέγοντας στους άνδρες του να πυροβολούν με το πρώτο σημάδι αντίστασης. Πήγαν για να σκοτώσουν ένα 74χρονο, Antonio Barberán Castellar, και να συλλάβουν μια ντουζίνα άλλους, οδηγώντας τους με χειροπέδες στη καμένη παράγκατου εξαδάχτυλου. Ο καπετάνιος Rojas και οι άνδρες του τους δολοφόνησαν εν ψυχρώ στο μικρό στυλό. Μόνο ένας από τους 12, Ο Fernando Lago Gutiérrez γνωστός και ως «Casares», είχε λάβει μέρος στην επίθεση στους φρουρόυς. Λίγο μετά από αυτό, τράβηξαν έξω από το χωριό. Η σφαγή τέλειωσε. Δεκαεννέα άνδρες, δύο γυναίκες και ένα παιδί χάθηκαν. Όπως και τρεις φρουροί Συνολικά, 28 άτομα μεταξύ των οποίων 2 από καρδιακή ανεπάρκεια, πέθαναν κατά τη διάρκεια της εξέγερσης και της συνακόλουθης τιμωρίας.

 

12439142_563119073847443_8766971384994479048_n
Μερικοί απο τους συλληφθέντες εξεγερμένους – 20 Ιαν. 1933

Ως αποτέλεσμα αυτών των γεγονότων πολλοί ντόπιοι αργότερα υποβλήθηκαν σε βασανιστήρια και εντελώς αυθαίρετες φυλακίσεις. Το τελευταίο θύμα ήταν η María Silva Cruz, «Η ελευθεριακή». Η εγγονή του εξαδάχτυλου, ηταν η μόνη που επέζησε μαζί με ένα νεαρό αγόρι, Manuel García. Κατάφερε να τρέξει έξω από την πυρκαγιά, με τα ρούχα της και τα μαλλιά στις φλόγες, κουβαλώντας το αγόρι φωνάζοντας «Μην πυροβολείτε! Είναι ένα αγόρακι». Αφού έπεισε τους φρουρούς να μην τους πυροβολήσουν, κατέφυγε στο σπίτι της μητέρας της, όπου συνελήφθη στις 14 Ιανουαρίου 1933,  και πέρασε ένα μήνα σε φυλακή στο Medina Sidonia. Τον Ιούλιο του 1936 η περιοχή έπεσε στα νύχια των φασιστών ανταρτών. Η Μαρία τότε ζούσε στη Τον Ιούλιο του 1936 η περιοχή έπεσε στα νύχια των φασιστικών αντάρτες. Η Μαρία τότε ζούσε στη Ronda, ένα κοντινό χωριό, με τον Juan Perez Silva (τότε σύζυγό της, Miguel Perez Cordon, μέλος της CNT που κατέφυγε στα βουνά). Οι φασίστες την αναζήτησαν εκεί , την μετέφεραν μακριά και την δολοφονήθηκε μαζί με δύο άλλα άτομα στις 23 Αυγούστου, 1936 την αυγή δίπλα στο Laguna de La Janda στο Tarifa, Cádiz. 

 

Πηγή: The Bottled Wasp Pocket Diary

Mετάφραση/ επιμέλεια: Αδέσποτος

 

Σαν σήμερα πέθανε η Διοικήτρια Ραμόνα

comandantaramona

 

Σαν σήμερα, 6 Ιανουαρίου 2006, φεύγει απο την ζώη μετά απο μάχη με τον καρκίνο, η Διοικήτρια Ραμόνα γνωστή ως «The Petite Warrior». Υπήρξε ηγέτιδα στην αρχική εξέγερση των Σαπατίστας ενάντια στην κυβέρνηση του Μεξικού και έδωσε μάχη για τα δικαιωμάτα των ιθαγενών γυναικών σε όλο το Μεξικό. Ταξίδεψε απο κοινότητα σε κοινότητα και μίλαγε στις γυναίκες για τον αγώνα των Σαπατίστας. Για την Ραμόνα ο αγώνας είχε δυο πτυχές. Η μία πτυχή ήταν ο αγωνας εντός της κοινότητας των Σαπατίστας, με τις γυναίκες που ήταν δεμένες με την παράδοση, και η δέυτερη πτυχή, ήταν οι αγώνες με τους ιθαγενείς πληθυσμους κατά του αποκλεισμού, της καταστολής και της κυριαρχίας της μεξικάνικης κυβέρνησης.

Το 1993 συνέταξε τον «Επαναστατικό νόμο για τις γυναίκες», σε αυτόν τον νόμο, κηρυσσόταν η ισότητα μεταξύ γυναικών και ανδρών. Ο νόμος πέρασε απο συνέλευση και υπερψηφίστηκε. Μέτα την εξέγερση του 1993, οι Σαπατίστας έδωσαν αιτήματα στην μεξικάνικη κυβέρνηση, στα αίτηματα αυτά η Ραμόνα συμπεριέλαβε τα αιτήματα των γυναικών. Τα αιτήματα ήταν να χτιστούν κλινικές γεννήσεων, παιδικοί σταθμοί, χώροι ψυχαγωγίας των γυναικών, χτίσιμο χώρων βιοτεχνίας, και ελαιοτριβείων στα οποία οι γυναίκες θα περνούσαν τέσσερις ώρες την ημέρα για να αλέθουν καλαμπόκι για την παρασκευή Ταμάλων και Τορτίγιων για τις οικογένειές τους.

Έγραψε ότι οι αυτόχθονες γυναίκες πρέπει να έχουν πρόσβαση στην εκπαίδευση, την κατάρτιση και στα αντισυλληπτικά. Ηγήθηκε επίσης στην αντιπροσωπεία των EZLN γυναικών στο Πρώτο Εθνικό Συνέδριο των Αυτοχθόνων Γυναικών στην Οαχάκα το 1997. Το 2001, συμμετείχε σε πορέια στην Πόλη του Μεξικού με άλλους κορυφαίους Σαπατίστας, ζητώντας από την κυβέρνηση να τηρήσουν την συμφωνία του Σαν Αντρές.

  • Mετάφραση: Αδέσποτος
  • Πηγές: Internet

Σαν σήμερα δολοφονήθηκε ο αναρχικός Σαμπάτε Λιοπάρτ Φρανθίνκο

quico-sabati

 

Σαν σήμερα, 5 Ιανουαρίου 1960, δολοφονήθηκε ο Θρυλικός ισπανός Αναρχικός Σαμπάτε Λιοπάρτ Φρανθίνκο, γνωστός ως «Ελ Κίκο» (El Quico). Ο Σαμπάτε χαρακτηριζόταν ως «ο υπ’αριθμόν ένα δημόσιος κίνδυνος» απο το φασιστικό καθεστώς του Φράνκο. Συμμετείχε ενεργά στην εξέγερση του 1933, αρνήθηκε την στράτευση το 1935, και πολέμησε στο αντιφράνκικο μέτωπο στο «Τάγμα Ντουρούτι».

Στην Γαλλία πολέμησε εναντίων των γερμανών κατακτητών και έπειτα στάλθηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Η ζωή του ηταν ενας συνεχής Συνεχίστε την ανάγνωση Σαν σήμερα δολοφονήθηκε ο αναρχικός Σαμπάτε Λιοπάρτ Φρανθίνκο

Διεθνής Ημέρα Δράσης και Αλληλεγγύης Trans Φυλακισμένων – 22 Ιανουαρίου του 2016

trans-prisoner-soli

Στις 22 του Ιανουαρίου του 2016  θα είναι η πρώτη Διεθνής Ημέρα Δράσης και Αλληλεγγύης Trans Φυλακισμένων. Το πρότζεκτ το φαντάστηκε πρώτος ο Marius Mason, ένας τρανς αναρχικός κρατούμενος στο Τέξας, των ΗΠΑ. Από τότε, με τους φίλους και τους υποστηρικτές του, μία διεθνές κολεκτίβα ανθρώπων, τόσο εντός όσο και εκτός των τειχών των φυλακών έχουν συμπράξει για να κάνουν αυτή τη μέρα πραγματικότητα.

Έναν προκαταρκτικό κατάλογο με τ@ς τρανς κρατουμέν@ς μπορείτε να βρείτε εδώ

«Σαν Queer, γνωρίζουμε τον τρόμο του ελέγχου, την αηδία και την απομόνωση; έχουμε όλ@ στερήθεί  τη δυνατότητα να ζήσουμε με τον τρόπο που θέλουμε από την κοινωνία για ένα τουλάχιστον μέρος της ζωής μας. Για τ@ς Τρανς και τ@ς ομοφυλόφιλ@ς άνθρωπους στη φυλακή, τα προβλήματα αυτά διπλασιάζονται με τους φυσικούς και συναισθηματικούς περιορισμούς απο ένα κυριολεκτικό κλουβί. Για δεκαετίες, οι πρώιμ@ ακτιβιστ@ς queer έδειξαν την έμπρακτη  αλληλεγγύη και υποστήριξη τους στ@ς κρατούμεν@ς αδελφούς και αδελφές τους έγραφαν επιστολές, έκαναν πορείες και απαίτησαν όχι μόνο πως πρέπει να αντιμετωπίζονται με σεβασμό και αξιοπρέπεια, αλλά και την άνευ όρων απελευθέρωσή τους. Ομοφυλόφιλ@ς και τρανς κρατουμέν@ οργανώνονται μεταξύ τους και με τον έξω κόσμο. »

Κάλεσμα από τον Marius και τ@ς φίλ@ς του

Mετάφραση/ επιμέλεια: Αδέσποτος

Να μπλοκάρουμε την έκδοση των 5 φοιτητών

Afisa-gia-efeteio

 

Την Πέμπτη 12 Νοεμβρίου, μέρα γενικής απεργίας, αστυνομικοί, με συνοδεία εισαγγελέα, εισβάλουν στα σπίτια πέντε φοιτητών από την Αγία Παρασκευή και τους συλλαμβάνουν, μετά από απαίτηση του Ιταλικού κράτους, το οποίο έχει εκδώσει Ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης εναντίον τους. Την ίδια μέρα, στο Μιλάνο, η ιταλική αστυνομία συλλαμβάνει πέντε Ιταλούς, οι οποίοι βρίσκονται κατηγορούμενοι για την ίδια υπόθεση. Με μοναδική σαφή κατηγορία τη συμμετοχή τους στη διαδήλωση No Expo στο Μιλάνο, την 1η Μάη 2015, ζητείται από τις ελληνικές δικαστικές αρχές και εμμέσως πλην σαφώς από την κυβέρνηση να εκδώσουν τους πέντε νέους για να δικαστούν στην Ιταλία, χωρίς καν, προς το παρόν, να υπάρχει η πλήρης δικογραφία στα χέρια του συμβουλίου εφετών, το οποίο και θα αποφασίσει για την έκδοσή τους ή μη. Το μόνο στοιχείο που “παραχωρείται” είναι μια γενικόλογη κατηγορία ότι εθεάθησαν να συμμετέχουν σε επεισόδια, χωρίς να διευκρινίζεται ούτε το από ποιόν εθεάθησαν, ούτε το τί ακριβώς εθεάθησαν να κάνουν.Αυτά αφήνονται στη διακριτική ευχέρεια και την πολιτική βούληση των εφετών να κρίνουν αν είναι απαραίτητα στοιχεία για να κατηγορηθεί κάποιος ή όχι.

Νο ΕXPO – Σαν να λέμε “Φτάνει Πια!”

Τι ήταν όμως η διαδήλωση στην οποία συμμετείχαν οι 5 φοιτητές;

Το 2015, η παγκόσμια έκθεση Expo διοργανώθηκε στο Μιλάνο. Οι εκθέσεις Expo είναι παγκόσμιες εκθέσεις που διοργανώνονται σε τακτά χρονικά διαστήματα, σε διαφορετική κάθε φορά πόλη, για να εκθειαστούν και να διαφημιστούν τα προϊόντα της βιομηχανίας και του καπιταλισμού, να κανονιστούν λογής λογής εμπορικές συμφωνίες. Με λίγα λόγια είναι άλλο ένα από τα γνωστά καπιταλιστικά πανηγύρια (λέγε με Ολυμπιάδα, Παγκόσμιο Κύπελλο, Biennale κτλ.), κατά τη διάρκεια των οποίων η σαμπάνια ρέει άφθονη, σερβιρισμένη από εθελόδουλους και απλήρωτους εθελοντές, τα αστειάκια δίνουν και παίρνουν ανάμεσα σε γούνες και χρυσαφικά, και οι νέες συνθήκες εκμετάλλευσης των “από τα κάτω” σφραγίζονται με χρυσές πένες από τη διεθνή ελίτ του καπιταλισμού. Και προφανώς, για να στηθεί όλο αυτό το πανηγύρι, δεν έλειψαν οι μίζες σε μαφιόζους και μεγαλοεργολάβους, τα οικονομικά σκάνδαλα και οι μαύρες τρύπες στον προϋπολογισμό, παράλληλα με τις άθλιες συνθήκες -συχνά απλήρωτης- εργασίας πριν και κατά τη διάρκεια της έκθεσης, τις εκτοπίσεις πληθυσμών από τις φτωχογειτονιές, τα έκτακτα μέτρα ασφαλείας κτλ. Ε, τόσο κόσμο θα υποδεχτούμε! Μην αφήσουμε τη μιζέρια και την εκμετάλλευση της καθημερινότητας να μας χαλάσει τη γιορτή!
Και μην ξεχνάμε ότι όλο αυτό το πολυέξοδο πανηγύρι, κατά τη διάρκεια του οποίου φέυγουν και μερικά εκατομμύρια δεξιά κι αριστερά έγινε στη γειτονική Ιταλία, την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση ψηφίζει μέτρα λιτότητας και ζητάει από τους φτωχούς να σφίξουν ακόμα περισσότερο το ζωνάρι!
Κι αν όλα αυτά θυμίζουν κάτι από Ελλάδα (Ολυμπιάδα, κρίση, μνημόνια) δεν είναι τυχαίο, λέγεται παγκόσμιος καπιταλισμός…

Απέναντι λοιπόν σε αυτήν τη φιέστα υποτίμησης των ζωών μας, ορισμένες χιλιάδες ανθρώπων από ολόκληρη την Ιταλία και από άλλες χώρες αποφάσισαν να ανταποκριθούν σε ένα πανευρωπαϊκό κάλεσμα αγωνιστών από το Μιλάνο, και να ενώσουν τις φωνές τους και τις πρακτικές τους σε ένα συλλογικό “Φτάνει Πια!”, αρκετά με την εκμετάλλευση! Καλέστηκε λοιπόν μία αντισυγκέντρωση τη μέρα των εγκαινίων της Expo, η οποία ονομάστηκε No Expo και στηρίχθηκε από το σύνολο των πολιτικών κινημάτων και εργατικών φορέων στο πλαίσιο της διαδήλωσης για την 1η Μάη. Όπως συμβαίνει πάντα σε τέτοιες συγκεντρώσεις, διαφορετικές λογικές και πρακτικές συνυπάρχουν και διαμορφώνουν ένα πολύμορφο κίνημα κοινωνικής αντίστασης.

Μα καλά, τί δουλειά είχαν εκεί 5 Αγιοπαρασκευιώτες;

Οι 5 κατηγορούμενοι φοιτητές συμμετέχουν στο ελληνικό φοιτητικό κίνημα, δραστηριοποιούνται στις συνελεύσεις των γειτονιών τους και έχουν πάρει μέρος σε ορισμένους από τους πολλούς εργατικούς/ταξικούς αγώνες που ξέσπασαν στη χώρα τα τελευταία χρόνια. Με λίγα λόγια, είναι κάποιοι από τους χιλιάδες που κατέβηκαν τους δρόμους τα τελευταία χρόνια για να αγωνιστούν για την αξιοπρέπεια τους και την κοινωνική αλληλεγγύη. Είναι μία σταγόνα στο ωκεανό των εκατομμυρίων ανθρώπων που αντιστέκονται, είτε οργανωμένα είτε σπασμωδικά, στην εκμετάλλευση και την υποτίμηση των ζωών τους, στην καθημερινή βία της εξουσίας, που φτάνει μέχρι τις ωμές δολοφονίες (είτε ως εργατικά ατυχήματα είτε ως εν ψυχρώ εκτελέσεις από τους μπάτσους), στην Ελλάδα, την Αργεντινή, την Τυνησία, την Αίγυπτο, τη Βοσνία, την Τουρκία, το Μεξικό, τη Βραζιλία και αλλού.

Όντας στην Ιταλία, οι 5 πολιτικά ενεργοί φοιτητές ήταν φυσικό να συμμετέχουν στη διαδήλωση που εναντιωνόταν στα σχέδια των από πάνω. Την επομένη της διαδήλωσης, στα πλαίσια μαζικών προσαγωγών στο σωρό, προσάγονται από μία καφετέρια με κριτήριο την έξοδό τους από κατειλημμένο κοινωνικό χώρο. Στη συνέχεια αναγκάζονται σε βίαιη λήψη αποτυπωμάτων και γενετικού υλικού (DNA), χωρίς παρουσία διερμηνέα. Μετά από πολύωρη κράτηση και χωρίς περαιτέρω εξηγήσεις, αφήνονται.

Κι όσο ξυπνάν οι από κάτω, τρέμουν οι από πάνω

Απέναντι στις γενικευμένες αντιστάσεις των από κάτω, οι κρατικοί μηχανισμοί δε μένουν προφανώς απαθείς, αλλά θωρακίζονται σε όλα τα επίπεδα. Από τη μία επιτίθενται ακόμα περισσότερο στα εργασιακά δικαιώματα και σε ό,τι μπορεί να εξασφαλίσει μία αξιοπρεπή ζωή, ώστε να εντείνουν την εκμετάλλευση και το φόβο, και άρα να περιορίσουν τα περιθώρια αντίδρασης που έχουμε. Με λίγα λόγια, να μας υποχρεώσουν να περνάμε τη ζωή μας με σκυμμένο το κεφάλι, ζητιανεύοντας για ψίχουλα και να λέμε κι ευχαριστώ, ώστε να μην έχουμε τον χρόνο, τη δύναμη και την ενέργεια να οργανώσουμε τις αντιστάσεις μας.

Οργανώνονται βέβαια και στο επίπεδο της αστυνομικής βίας και καταστολής, με τις εθνικές αστυνομίες να μοιάζουν όλο κα περισσότερο με στρατούς, τόσο στις τακτικές τους όσο και στον οπλισμό τους. Είναι το ίδιο νήμα που ενώνει την δολοφονία του Γρηγορόπουλου, τις κτηνωδίες ματάδων, δελτάδων και λοιπόν μπάτσων στις γενικές απεργίες και αλλού, με τις δολοφονίες στις φαβέλες της Βραζιλίας, τα αμερικανικά γκέτο και τα γαλλικά προάστια, τη δολοφονία του Τζιουλιάνι στην Γένοβα το 2001, και βέβαια τις δολοφονίες των μεταναστών στην Μεσόγειο και αλλού, τις οποίες ονομάζουν “ναυάγια”. Είναι η ίδια προειδοποιητική ταμπέλα που αναβοσβήνει πάνω από τα κεφάλια των κολασμένων αυτής της γης, που λέει “Καθίστε ήρεμα, γιατί οι ζωές σας για εμάς δεν έχουν καμία αξία!”

Τέλος, το σύστημα οργανώνει την καταστολή του και στο δικαστικό επίπεδο. Άλλωστε, το Ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης βάση του οποίου ζητά η Ιταλία να εκδοθούν οι 5 αγωνιζόμενοι φοιτητές έχει κυρωθεί στο ελληνικό δίκαιο με τον τρομονόμο νο2 (2004). Το πλαίσιο των τρομονόμων είναι αυτό που καταπατά και τα πιο βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, όπως για παράδειγμα το ότι στην Ιταλία δεν υπάρχει ανώτατο όριο προφυλάκισης. Με λίγα λόγια, αν εκδοθούν οι 5 φοιτητές, μπορεί να περάσουν πέντε χρόνια στις Ιταλικές φυλακές, μακριά από τους δικούς τους, και όταν γίνει η δίκη να αθωωθούν, όπως είναι το πιο πιθανό με βάση τα ανύπαρκτα στοιχεία με τα οποία κατηγορούνται. Επίσης η έκδοσή τους στην Ιταλία θα σημαίνει την πλήρη απομόνωση, την οικονομική τους εξόντωση και την αδυναμία υπεράσπισής τους (άλλη γλώσσα και άλλο δίκαιο) Η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση χτίζει ένα γενικευμένο Γκουαντάναμο που πολύ θα ήθελε να δει όλες και όλους εμάς που κατεβαίναμε όλα αυτά τα χρόνια στις απεργιακές και τις υπόλοιπες δυναμικές κινητοποιήσεις στο κέντρο της Αθήνας, στη φυλακή.

Είναι σαφές ότι η μόνη κατηγορία που βαραίνει τους 5 φοιτητές, είναι το ότι ένωσαν τη φωνή τους με χιλιάδες άλλους στο Μιλάνο και αλλού, το ότι αποφάσισαν να αντισταθούν στη μοίρα που μας επιφυλάσσουν οι δυνατοί αυτού του κόσμου!

Είναι όμως εξίσου σαφές, ότι η αλληλεγγύη μας απέναντι στους ανθρώπους που αγωνίζονται είναι αδιαπραγμάτευτη!

Παίρνουμε θέσεις μάχης

Σε αυτές τις διώξεις η ευθύνη βαραίνει ισόποσα τόσο το ιταλικό όσο και το ελληνικό κράτος. Είναι μια ευθύνη κα­θαρά πολιτική, όπως ακριβώς πολιτική είναι η απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης (διασφαλίζοντας τη συνέχεια του κράτους και την πολιτική των προηγούμενων κυβερνήσεών του) η οποία υποτιμάει τη ζωή των προλετάριων, μειώνοντας τον άμεσο και έμμεσο μισθό, διατηρώντας τον πόλεμο ενάντια στους μετανάστες εντός και εκτός συ­νόρων, βγάζοντας στο σφυρί την πρώτη κατοικία. Η ελληνική κυβέρνηση είναι αυτή που θα λάβει την απόφαση για την έκδοση ή μη των 5 αγωνιστών και απέναντι σε αυτή την απόφαση παίρνουμε θέσεις μάχης.

ΝΑ ΜΗΝ ΕΚΔΟΘΟΥΝ ΟΙ 5 ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ – ΠΑΥΣΗ ΚΑΘΕ ΔΙΩΞΗΣ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ 5 ΙΤΑΛΟΥΣ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΥΣ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΥΠΟΘΕΣΗ
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΟ ΕΦΕΤΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ (ΛΟΥΚΑΡΕΩΣ)

7(11πμ) , 8(10πμ) & 11(9:30πμ) Ιανουαρίου
Συνέλευση αλληλεγγύης στους 5 αγωνιστές φοιτητές

Φωτογραφία του Thomas και της Mary Weber

224818_1235166953165428_6736446641691646381_n

 

Φωτογραφία του Thomas και της Mary Weber. Ο Thomas ήταν μέλος των IWW (Βιομηχανικοί Εργάτες του Κόσμου) στο Λος Άντζελες. Ήταν πολύ δραστήριος στην τοπική οργάνωση του Ντιτρόιτ και συμμετείχε στην απεργία της Solvay Process Company. Από εκεί ταξίδεψε σε διάφορες πόλεις υποβοηθόντας τους IWW στο Νέο Μεξικό και στο Globe, στην Arizona. Ήρθε στο Λος Άντζελες το 1918, και ζούσε στην 765 San Julian St. Το 1919, συνελήφθη για «εγκληματικό» συνδικαλισμό, αλλά η καταδίκη του διακόπηκε. Οι δραστηριότητες του παραμένουν άγνωστες μετά απο τις ποινικές διώξεις για συνδικαλισμό. Συνέχισε να ζει στο Λος Άντζελες, ζούσε τα τελευταία του χρόνια στη 1700 Trinity St. Πέθανε στις 26 Αυγούστου του 1955, λίγες μόλις μέρες πριν από τα εβδομηκοστά γενέθλιά του. Δεν είναι γνωστό αν η σύζυγός του, Mary Fitzgerald Weber, ήταν μέλος των IWW . Δεν υπάρχουν αρχεία που να δείχνουν την πολιτική της δράση. Πολύ λίγα είναι γνωστά για αυτήν το μόνο γνωστό γεγονός είναι ότι πέθανε στο Downey το 1973.

 

πηγή:Black rose

Σαν σήμερα δολοφονείται ο αναρχικός Giuseppe Pinelli

 

Giuseppe_Pinelli

 

Σαν σήμερα, στις 15 Δεκεμβρίου του 1969, δολοφονείται απο την ιταλική αστυνομία ο Giuseppe Pinelli (21 Οκτωβρίου 1928 – 15 Δεκεμβρίου 1969). Ο Giuseppe ήταν εργάτης των σιδηροδρόμων, αναρχικός αγωνιστής και μέλος του κύκλου «Ponte della Ghisolfa» του Μιλάνου. Ήταν επίσης γραμματέας του ιταλικού τομέα του Αναρχικού Μαύρου Σταυρού. Ο Ντάριο Φο εμπνεύστηκε απο τον Giuseppe το έργο του «Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού».

Στις 12 Δεκεμβρίου 1969 εξερράγη βόμβα στην πλατεία Φοντάνα στο Μιλάνο, σκοτώθηκαν 17 άτομα και τραυματίστηκαν άλλα 88. Μετά την επίθεση, o Pinelli συνελήφθη, μαζί με άλλους αναρχικούς. Στις 15 Δεκεμβρίου 1969 ο Pinelli «έπεσε» από το παράθυρο του τέταρτου ορόφου του αστυνομικού τμήματος του Μιλάνου. Oι τρείς μπάτσοι που τον ανέκριναν, απάλαχθηκαν απο τον νόμο, για τον θάνατο του και οι αρχές έκριναν πως επρόκειτο για ατύχημα.

Εδώ μια σύντομη βιογραφία: https://libcom.org/history/pinelli-giuseppe-pino-1928-1969

Σαν σήμερα γεννήθηκε η Lucía Sánchez Saornil

11223847_477268282458327_6929492100881389242_n

Σαν σήμερα, το 1895 γεννήθηκε στην Ισπανία, η Lucía Sánchez Saornil. Ήταν ποιήτρια, ζωγράφος, φεμινίστρια και αναρχική, ίδρυσε την ομάδα Mujeres Libres (Ελεύθερες Γυναίκες), η οποία έπαιξε σημαντικό ρόλο στον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο. Αυτό το βιβλίο δίνει μια λεπτομερή ιστορία των Mujeres Libres: https://libcom.org/library/free-women-spain-anarchism-struggle-emancipation-women-martha-ackelsberg

Στη φωτογραφία είναι η Lucia, αριστερά, με την περίφημη αμερικανίδα αναρχική φεμινίστρια Έμμα Γκόλντμαν.

Σαν σημέρα γεννήθηκε ο αναρχικός Shin Chaeho

10409368_1652225618388931_2506958208918268679_n
Σαν σημέρα, το 1880, γεννήθηκε ο κορεάτης ιστορικός, δημοσιογράφος, συγγραφέας, ακτιβιστής για την εθνική ανεξαρτησία και μπακουνικός αναρχικός Shin Chaeho (신채호). Ήταν συγγραφέας, κομψός πεζογράφος και συνέθεσε το σχέδιο του «Επαναστατικού Μανιφέστου της Κορέας» που εκδόθηκε από την Band of Heroes (Eiyuldan), μια επαναστατική ομάδα υπεύθυνη για την εξτρατεία ενάντια στην ιαπωνική βία στη δεκαετία του 1920. Τα μυθιστορήματά του υπάρχουν στην συλλογή «The Dream Sky. Anthology of Novels by Shin Chae-ho’ (1990)», εμπεριέχει το «The Dream Sky’ (Kkum Haneul, c. 1916)» και το «The War of the Dragons’ (Yonggwa Yongui Daegyeokjeon, c. 1920s-30s)». Τα έργα του, συμπεριλαμβανομένων η ιστοριογραφία, εξακολουθούν να διαβάζονται στην Κορέα μέχρι σήμερα. Στην Κορέα θεωρείτε εθνικός (sic) ήρωας.

περισσότερα: https://libcom.org/library/shin-chae-ho-koreas-kõtoku

Large Labia Project: Ξεπερνώντας τις ανασφάλιες μας

ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ:  Μη-σεξουαλικές φωτογραφίες που απεικονίζουν λεπτομέριες των γεννητικών οργάνων, και περιέχει γραπτό περιεχόμενο που αφορά ενηλίκ@. Ορισμένα περιεχόμενα μπορεί να είναι προκλητικά για μερικούς ανθρώπους.

 

Η θεματολογία αυτού του blog  έχει να κάνει με τα χείλη του αιδοίου και κυρίως με τα μικρά χείλη. Είναι ένα Body-positive blog, που έχει ως στόχο να δείξει, ότι τα αιδία και τα χείλη κάθε μέγεθους, καθε σχήματος, κάθε υφής και χρώματος είναι φυσιολογικά και όμορφα.

 

051ece1c45616eded4c419091390271bc5caeb-wide-thumbnail

 

Πολλοί άνθρωποι βλέπουν εξωπραγματικές εικόνες, ακούνε άστοχες και συχνά κακόβουλες απόψεις, πως τα χείλη τους θα πρέπει να προσαρμόζονται σε μία συγκεκριμένη αισθητικη – και να είναι κομψά, μικρά, συμμετρικά, ροζ και αόρατα για να είναι «φυσιολογικά». Αυτό το blog έχει να κάνει με την καταπολέμηση αυτης της άποψης, δείχνοντας πως είναι απόλυτα φυσιολογικά, διαφορετικά  Συνεχίστε την ανάγνωση Large Labia Project: Ξεπερνώντας τις ανασφάλιες μας