Ο Ελευθεριακός Κοινοτισμός (Κομμουναλισμός)

the-project-love-header-image-darker

 

Ο ελευθεριακός κοινοτισμός με την έννοια της πρότασης ενός συνόλου πολιτικών που ενισχύουν προνομιακά το τοπικό επίπεδο με κύτταρο την έννοια της κοινότητας, είναι η ουσιαστική απάντηση στον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό.

Παρέχει το πλαίσιο που οι άνθρωποι και οι κοινοτικές τους συλλογικότητες θα μπορέσουν  να επαναπροσδιορίσουν και να ελέγξουν τη ζωή τους και την τοπική οικονομία, ώστε να επιτευχθεί η υποχώρηση της φτώχειας και των ανισοτήτων, η αναβάθμιση της ποιότητας ζωής και της πρόνοιας, η αναβίωση της συνοχής της ανθρώπινης κοινότητας και της περιβαλλοντικής προστασίας, η αποκατάσταση του αισθήματος ασφαλείας για το μέλλον.

Το πλαίσιο του κομμουναλισμού απορρίπτει τον ανταγωνισμό σαν διαδικασία ανάπτυξης και δίνει έμφαση στη συνεργασία και την αλληλεγγύη για την Συνεχίστε την ανάγνωση Ο Ελευθεριακός Κοινοτισμός (Κομμουναλισμός)

Murray Bookchin: Τι είναι ο κομμουναλισμός; Η δημοκρατική διάσταση του αναρχισμού

Doc5tLPXUAEQG6E

 

Τι είναι ο κομμουναλισμός; Η δημοκρατική διάσταση του αναρχισμού *

  Του  Murray Bookchin **

Σύνοψη:

Η δημοκρατία δεν είναι μια μορφή «διακυβέρνησης», αλλά η αυτο-διεύθυνση της κοινωνίας μέσα από συνελεύσεις πρόσωπο με πρόσωπο. Αυτό σημαίνει ότι οι προτάσεις για τη λήψη των αποφάσεων με ομοφωνία, ουσιαστικά, αντιπροσωπεύουν την ατομικιστική αλτερνατίβα στη δημοκρατία και προϋποθέτουν ένα είδος ομοιομορφίας και ψυχολογικής ομοιογένειας που αποκλείει την ατομική διαφορετικότητα, η οποία συνιστά τη βάση μιας ελεύθερης κοινωνίας. Η δημοκρατία είναι η πολιτική διάσταση του αναρχισμού και ο κομμουναλισμός είναι η πολιτική που στοχεύει στη διαδικασία δημιουργίας ενεργών πολιτών και αυθεντικών κοινοτήτων που συνδέονται Συνεχίστε την ανάγνωση Murray Bookchin: Τι είναι ο κομμουναλισμός; Η δημοκρατική διάσταση του αναρχισμού

Μια συνοπτική κριτική αποδόμηση της μαρξιστικής θεωρίας για το κράτος

[…] Οι θεωρίες για το κράτος, τα χαρακτηριστικά του, το πώς γεννήθηκε και διαμορφώθηκε στο ιστορικό προτσές, έπαιξαν σημαντικότατο ρόλο στην διαμόρφωση των προτάσεων μέσα στο επαναστατικό κίνημα όσον αφορά την τελική υπέρβασή του και την δημιουργία μιας ακρατικής αταξικής κοινωνίας.                                                                                                     

Η επικράτηση συγκεκριμένων ιδεών και θέσεων πάνω σε αυτό το ζήτημα αποδείχτηκε καθοριστικό γεγονός όσον αφορά τα αποτελέσματα που παρήγαγε ιστορικά, π.χ. Ρώσικη Επανάσταση και ήταν το αντίθετο από αυτό που επεδίωκαν οι φορείς αυτών των θέσεων (Μαρξ-Ένγκελς). Όσο σημαντικό είναι ως αναρχικοί να είμαστε σαφείς και ξεκάθαροι όσον αφορά τις προτάσεις μας και τους σκοπούς μας, άλλο τόσο σημαντική είναι η ιστορική αλλά και η θεωρητική γνώση και η κριτική ανάλυση ως ένας πολύτιμος οδηγός για την δράση μας. Η ‘‘Συνοπτική κριτική αποδόμηση της μαρξιστικής θεωρίας για το Κράτος’’ θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως συμπληρωματική στην πρόσφατη έκδοσή μας ‘‘ΓΙΑ ΤΟ ΞΕΠΕΡΑΣΜΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΓΙΑ ΜΙΑ ΣΥΝΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΚΗ ΑΚΡΑΤΙΚΗ – ΑΤΑΞΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ’’ που αφορά τις προτάσεις του Επαναστατικού Αγώνα για μια ακρατική αταξική κοινωνία με την μορφή της συνομοσπονδίας.  

Συνεχίστε την ανάγνωση Μια συνοπτική κριτική αποδόμηση της μαρξιστικής θεωρίας για το κράτος

David Graeber – Κράτος και Δημοκρατία: ο ανέφικτος γάμος

Τα τελευταία διακόσια χρόνια οι δημοκράτες προσπαθούσαν να μπολιάσουν με ιδανικά λαϊκής αυτοκυβέρνησης τον καταπιεστικό μηχανισμό του κράτους. Τελικά, το σχέδιο αυτό απλώς δεν λειτουργεί. Τα κράτη δεν μπορούν, από τη φύση τους, να εκδημοκρατιστούν πραγματικά. Εξάλλου  αποτελούν κατά βάση τρόπους οργάνωσης της βίας. Οι αμερικάνοι φεντεραλιστές ήταν αρκετά ρεαλιστές όταν υποστήριζαν ότι η δημοκρατία είναι ασύμβατη με μια κοινωνία που βασίζεται σε ανισότητες πλούτου. Για να προστατευτεί ο πλούτος, χρειάζεται ένας μηχανισμός καταπίεσης που θα συγκρατεί τον ίδιο αυτόν τον «όχλο», στον οποίο δίνει δύναμη η δημοκρατία.

Συνεχίστε την ανάγνωση David Graeber – Κράτος και Δημοκρατία: ο ανέφικτος γάμος

Σχολές αναρχικής σκέψης: Αναρχογυμνισμός

iniciales
Από την αναρχογυμνιστική έκδοση «Iniciales»

Οι αναρχογυμνισμός εμφανίστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα ως μία ένωση της αναρχικής και της γυμνιστικής φιλοσοφίας. Κυρίως, είχε απήχηση στο πλαίσιο των αναρχοατομικιστικών κύκλων, στην Ισπανία, στη Γαλλία, στην Πορτογαλία, και στην Κούβα.

Οι αναρχογυμνιστές υποστηρίζουν την χορτοφαγία, τον ελεύθερο έρωτα, τον γυμνισμό, την πεζοπορία και μια οικολογική θεώρηση του κόσμου μέσα και έξω απο τις αναρχικές ομάδες. Ο αναρχογυμνισμός, επίσης, προωθεί μια οικολογική κοσμοθεωρία, μικρά οικολογικά χωριά, με μεγαλύτερη έμφαση στον γυμνισμό, ως έναν τρόπο για να να αποφευχθεί ο πλασματική μαζική βιομηχανική κοινωνία.  Οι γυμνιστές ατομικιστές αναρχικοί βλέπουν το άτομο μόνο με τις βιολογικές, φυσικές και ψυχολογικές πτυχές του και προσπαθουν να εξαλείψουν τους κοινωνικόυς προσδιορισμούς. 

Συνεχίστε την ανάγνωση Σχολές αναρχικής σκέψης: Αναρχογυμνισμός

Ερρίκο Μαλατέστα: Το μίσος δεν γεννά αγάπη

κηλξη

Το μίσος δεν γεννά αγάπη· με το μίσος δεν μπορούμε να ξανακατακτίσουμε τον κόσμο. Μια επανάσταση που την εμπνέει το μίσος είτε θα αποτύχει τελείως είτε θα οδηγήσει σε νέα καταπίεση που μπορεί και να ονομάζεται «αναρχική» -μήπως οι σημερινές κυβερνήσεις δεν ονομάζονται «φιλελεύθερες»; – αλλά που δεν θα είναι καθόλου Συνεχίστε την ανάγνωση Ερρίκο Μαλατέστα: Το μίσος δεν γεννά αγάπη

Γιατί η Αναρχία είναι παρεξηγημένη;

banksy-trouble

 

Αναδημοσίευση από τον ιστότοπο του Kollect

Το παρακάτω κείμενο έχει οπτικές που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν φιλελεύθερες ή και χίπικες, αλλά επίσης δείχνει πως ο όρος αναρχία διαστρευλώθηκε στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Μήπως σας θυμίζει κάτι;

***

Γιατί η Αναρχία είναι παρεξηγημένη;-Του Greg Guma

Το να δηλώνεις την πίστη σου σε μία κοινωνία, δομημένη μάλλον στην ατομική ελευθερία παρά σε ιεραρχικές εξουσιαστικές σχέσεις, φαντάζει τόσο αμερικάνικη όσο κι η μηλόπιτα[εθνικό γλυκό στο Αμέρικα]. Ή τουλάχιστον έτσι θα έπρεπε να συμβαίνει. Ωστόσο, άμα το ομιλούν υποκείμενο αυτοαποκαλείται αναρχικό, οι ίδιες απόψεις συνήθως στηλιτεύονται ως αντιαμερικανικές ή και προδοτικές.

Τον τελευταίο αιώνα, οι αναρχικοί έχουν στιγματιστεί ως ανατρεπτικοί, τρομοκράτες με βόμβες ανά χείρας. Στην καλύτερη των περιπτώσεων θεωρούνται ως παραπλανημένοι ουτοπιστές. Όμως, καμία έννοια δεν υπήρξε Συνεχίστε την ανάγνωση Γιατί η Αναρχία είναι παρεξηγημένη;

«Για να τελειώνουμε με τους τρελούς καιρούς»

σημειώσεις για τον κοινωνικό αναρχισμό και το ελευθεριακό κίνημα

Του Νίκου Νικολαΐδη

Στις μέρες μας εμφανίζεται μια αντιπαράθεση μεταξύ του λεγόμενου κοινωνικού αναρχισμού και του λεγόμενου ατομικιστικού ή μηδενιστικού αναρχισμού. Αυτό το κείμενο δεν θα ασχοληθεί με τη δεύτερη τάση, ούτε θα αναφερθεί στον κοινωνικό αναρχισμό ως τάση που αντιπαρατίθεται στον ατομικιστικό και το μηδενιστικό αναρχισμό, όπως συχνά συνηθίζεται. Σκοπός αυτού του κειμένου είναι να συμβάλει στη συζήτηση για το ελευθεριακό κίνημα, όρος που ίσως εκφράζει πιο ξεκάθαρα αυτό που πολλοί περιγράφουν ως «κοινωνικό αναρχισμό». Και να υπενθυμίσει ότι Συνεχίστε την ανάγνωση «Για να τελειώνουμε με τους τρελούς καιρούς»

Ερρίκο Μαλατέστα: Οι Αναρχικοί και η Ηθική

ErricoMalatesta-bgctentba

Φωτογραφία: Ερρίκο Μαλατέστα (Athens indymedia)

 

Ο αριθμός αυτών που δηλώνουν αναρχικοί σήμερα ειναι τόσο μεγάλος, και κατω από το όνομα αναρχία κρύβονται θεωρίες τόσο διαφορετικές και αντιφατικές, ώστε θα είχαμε πραγματικά άδικο αν τα χάναμε όταν το κοινό, που δεν είναι εξοικειωμένο με τις ιδέες μας, που δεν μπορεί να ξεχωρίσει αμέσως τις μεγάλες διαφορές που κρύβονται κάτω από την ίδια τη λέξη, μένει αδιάφορο στη προπαγάνδα μας και μας περιφρονεί.

Δεν μπορούμε φυσικά να εμποδίσουμε τους άλλους να χρησιμοποιούν όποιο όνομα θέλουν όσο για το να σταματήσουμε εμείς να λεγόμαστε αναρχικοί αυτό δεν θα βοηθούσε σε τίποτα, γιατί ο κόσμος θα πίστευε απλούστατα ότι αλλάξαμε απόψεις.

Αυτό που όλο και όλο μπορούμε και πρέπει Συνεχίστε την ανάγνωση Ερρίκο Μαλατέστα: Οι Αναρχικοί και η Ηθική

Μάρεϊ Μπούκτσιν: Η κριτική στη δημοκρατία των συνελεύσεων

του Μάρεϊ Μπούκτσιν [*]

Η πιο συχνή ίσως κριτική που έχουν πραγματοποιήσει τόσο οι Μαρξιστές όσο και οι αναρχικοί ενάντια στον ελευθεριακό δημοτισμό είναι ο ισχυρισμός πως οι σύγχρονες πόλεις είναι υπερβολικά μεγάλες για να οργανωθούν λειτουργικά επί τη βάσει λαϊκών συνελεύσεων. Κάποιοι επικριτές θεωρούν πως αν στοχεύουμε στην πραγματική δημοκρατία, ο καθένας από την ηλικία των μηδέν μέχρι τα εκατό, ασχέτως υγείας, διανοητικής κατάστασης ή ιδιοσυγκρασίας, πρέπει να λαμβάνει μέρος στη λαϊκή συνέλευση και πως μία συνέλευση πρέπει να είναι μικρή όσο μία αμερικάνικου τύπου ομάδα ψυχοθεραπείας ή μία «ομάδα συγγένειας», όπως την αποκαλεί κάποιος από τους επικριτές. Αλλά στις μεγάλες πόλεις του κόσμου, υποστηρίζουν αυτοί οι επικριτές, οι οποίες έχουν πληθυσμό μερικών εκατομμυρίων κατοίκων, θα χρειαζόμασταν πολλές χιλιάδες συνελεύσεις προκειμένου να επιτύχουμε πραγματική δημοκρατία. Σε τέτοιες πόλεις, επιχειρηματολογούν, μία τέτοια πλειάδα μικρών συνελεύσεων θα ήταν πολύ βραδυκίνητη και δυσλειτουργική.

Όμως ένας μεγάλος αστικός πληθυσμός δεν είναι από μόνος του εμπόδιο Συνεχίστε την ανάγνωση Μάρεϊ Μπούκτσιν: Η κριτική στη δημοκρατία των συνελεύσεων