Η πολιτική ελευθερία στα πλαίσια του κράτους είναι παραλογισμός

γτυυ

 

Η πολιτική ελευθερία χωρίς οικονομική ισότητα, και γενικά, κάθε πολιτική ελευθερία, στα πλαίσια του κράτους είναι παραλογισμός.

Η εργασία είναι το μέσο διά του οποίου ο άνθρωπος κερδίζει την ελευθερία και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια του

βφγβυ

Η εργασιακή ενέργεια του ανθρώπου, που είναι η μέγιστη δόξα και σωτηρία του, καθώς η εργασία είναι η πράξη διά της οποίας ο άνθρωπος γίνεται δημιουργός, διαμορφώνει τον κόσμο του· είναι το θεμέλειο και η συνθήκη της ανθρώπινης ύπαρξης και, ομοίως, το μέσο διά του οποίου ο άνθρωπος κερδίζεi την ίδια στιγμή την ελευθερία και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια του.

Συνεχίστε την ανάγνωση Η εργασία είναι το μέσο διά του οποίου ο άνθρωπος κερδίζει την ελευθερία και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια του

Ο Μέγας Ιεροεξεταστής – Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι [PDF]

book_14828_book_image_1

 

Ο Μύθος του Μεγάλου Ιεροεξεταστή είναι μία ιστορία μέσα στο μυθιστόρημα «Αδελφοί Καραμαζώφ», το κύκνειο άσμα του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι. Στην ιστορία αυτή ο μεγάλος Ρώσσος συγγραφέας υμνεί την ελευθερία. Φτιάχνει μια φανταστική ιστορία και βάζει στα χείλη ενός αναρχικού, άθεου, του Ιβάν Καραμάζοβ την παραβολή του «Μεγάλου Ιεροεξεταστή» μιλώντας με τον αδελφό του, θρησκευόμενο και δόκιμο μοναχό, Αλιόσα. Η ιστορία διαδραματίζεται στη Σεβίλλη της Ισπανίας στην πιο τρομερή εποχή της Ιεράς Εξέτασης, εκεί Συνεχίστε την ανάγνωση Ο Μέγας Ιεροεξεταστής – Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι [PDF]

Heleno Sana: Η κοινωνία της Αυτοδιεύθυνσης και οι εχθροί της

12311448026_00102a371e_z

 

Η κοινωνία της αυτοδιεύθυνσης *

 

I. Η κοινωνία της αυτοδιεύθυνσης

{…} Πιστεύω ότι το σύστημα εκείνο που καλύτερα ανταποκρίνεται στις ανάγκες και στα ιδανικά της μετακαπιταλιστικής κοινωνίας είναι αυτό της αυτοδιεύθυνσης. Τι είναι η αυτοδιεύθυνση; Είναι η απόπειρα οργάνωσης της ζωής του ανθρώπου πάνω στη βάση το αυτοκαθορισμού, της ελευθερίας και της εθελοντικής συμμετοχής του κάθε πολίτη στις εργασίες της κοινότητας. Είναι λοιπόν, το αντίθετο της κάθετης εξουσίας που έχει επικρατήσει μέχρι σήμερα, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, στις ανθρώπινες κοινωνίες.

{…} Όπως δε όλα τα παγκόσμια ιδανικά, έτσι και η αυτοδιεύθυνση, ασφαλώς, αναδύεται ακριβώς από τις ρίζες του λαού, βασίζεται στο λαό και δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί παρά μόνο από το λαό.

{…} Για να το πούμε και με τα λόγια του Μάρκοβιτς: «Αυτοδιεύθυνση σημαίνει ότι οι διευθύνουσες λειτουργίες δεν ασκούνται από καμία εξουσία εκτός κοινωνίας, παρά από τους ίδιους τους παραγωγούς της κοινωνικής ζωής σε κάθε Συνεχίστε την ανάγνωση Heleno Sana: Η κοινωνία της Αυτοδιεύθυνσης και οι εχθροί της

Φραντσέσκο Μπέρτι: Ελευθερία, ισότητα, κοινοτισμός

Ανάμεσα στις μοντέρνες πολιτικές θεωρίες, ο αναρχισμός συγκαταλέγεται μεταξύ εκείνων που επεξεργάστηκαν, με τη μεγαλύτερη πληρότητα και αυθεντικότητα, ένα πρόταγμα κοινωνικής μεταβολής προς την κατεύθυνση του κοινοτισμού. Η πιο χαρακτηριστική πλευρά του ελευθεριακού κοινοτισμού εκπηγάζει από το γεγονός ότι ο αναρχισμός στοχεύει στη δημιουργία μιας κοινωνίας, στην οποία συνυπάρχουν ταυτοχρόνως και η ατομική ελευθερία και η κοινωνική ισότητα, και γι’ αυτό προτείνει φιλόδοξα τη διαμόρφωση μιας κοινωνικής οργάνωσης, όπου, για να χρησιμοποιήσουμε τη διάσημη έκφραση του Μπένζαμιν Κονστάν, η ελευθερία των αρχαίων και η ελευθερία των μοντέρνων μπορούν να συνυπάρχουν, δίνοντας τόπο σε μία κοινωνική ισορροπία που δεν έχει ανάγκη καμία θεσμική μορφή καταναγκασμού.

Από αυτήν την άποψη, φαίνεται ιδιαιτέρως ελκυστική η έκφραση που επινοήθηκε, εδώ και μερικά χρόνια, από τον Alain Ritter . Αυτός χρησιμοποίησε, προκειμένου να προσδιορίσει τον κεντρικό αξιολογικό πυρήνα του αναρχισμού, την παράδοξη έκφραση «ατομικιστικός κοινοτισμός». «Ο ανθρωπολογικός τύπος που προτείνεται ως επιθυμητός από τον αναρχισμό», έχει γράψει σε ένα άλλο κείμενο ο Α medeo Bertolo , «δεν βρίσκεται εξ ολοκλήρου ούτε στο κοινωνικό ούτε στο άτομο, αλλά σε μία συνεχή και ανεπίλυτη ένταση ανάμεσά τους. Εάν κυριαρχεί το κοινωνικό, ακόμα και υπό δημοκρατική μορφή, υπάρχει τυραννία. Εάν κυριαρχεί το άτομο, υπάρχει αποσύνθεση και απώλεια του νοήματος. Η αναρχία είναι ζηλότυπα ατομικιστική, αλλά και γενναιόδωρα κοινοτική. Και έχει πλήρη συνείδηση ότι το άτομο που είναι ανεπανάληπτο είναι αναπόφευκτα και κοινωνικό προϊόν και κοινωνικό υποκείμενο».

Είναι επίσης αναγκαίο να σημειώσουμε ότι στην αναρχική θεώρηση δεν είναι δυνατό να εντοπίσουμε μια ομόφωνη άποψη για το κοινοτικό πρόταγμα, αφού ο πλουραλισμός και η διαφορετικότητα θεωρούνται από τον αναρχισμό ως πλούτος και όχι ως περιορισμός. Όπως δεν υπάρχει λοιπόν στην αναρχική σκέψη μια εντελώς ίδια αντίληψη για την ιδιοκτησία, για τον κοινωνικό μετασχηματισμό και για τη σχέση ιστορίας και φύσης, έτσι και δεν υπάρχει ούτε μία ομόφωνη άποψη για την κοινότητα. Ανάμεσα στις αιτίες που μπορούν να διασαφηνίσουν τη σαφή κλίση του αναρχισμού προς μία κοινοτική προοπτική, υπάρχει μία που αξίζει να την υπογραμμίσουμε ιδιαιτέρως. Ο αναρχισμός, προτείνοντας τη σαφή πραγμάτωση της αναρχίας, στοχεύοντας δηλαδή στη δημιουργία μιας ελευθεριακής και εξισωτικής κοινωνίας, χωρίς εξουσία, ή όπως θα ήταν πιο σωστό να πούμε χωρίς κυριαρχία, στην οποία οι διαχωρισμένες διαστάσεις του πολιτικού και του οικονομικού ενσωματώνονται μέσα στη διάσταση του κοινωνικού, είναι, ούτως ειπείν, εκ φύσεως προδιατεθειμένος να συλλάβει αυτή την κοινωνία με όρους έντονα κοινοτικούς: προκειμένου σε μια τέτοια οργάνωση η κοινωνική ζωή να μη μεταμορφώνεται σε έναν πόλεμο όλων εναντίον όλων, είναι πράγματι απαραίτητο τα άτομα που συγκροτούν αυτή την κοινωνία να μετέχουν στις ίδιες αξίες, να δημιουργούν ισχυρούς δεσμούς αλληλεγγύης αναμεταξύ τους και να είναι πρωταγωνιστές στις διαδικασίες λήψεως των αποφάσεων που ρυθμίζουν την κοινωνική ζωή. Εν ολίγοις, για να μπορεί να υπάρξει η αναρχία, είναι απαραίτητο Συνεχίστε την ανάγνωση Φραντσέσκο Μπέρτι: Ελευθερία, ισότητα, κοινοτισμός